این سبک  تا اواخر دورۀ سلاجقه امتداد داشته است شامل نظم و نثرهایی می شود که  شعرا و نویسندگان در عصر سامانیان و غزنویان به وجود آورده بودند از خصایص آن که تشبیه و استعاره و کنایه در آغاز این دوره در سخن وجود نداشته است و در قسمت دوم این دوره بوسیلۀ منوچهری این نوع معانی تا حدودی در ادب راه یافته است . جملات و عبارات ساده بودند و از پیرایۀ عبارات لفظی و معنوی و بدیعی خالی . حرف اضافه به جای این که برسر کلمه بیاید بعد از کلمه می آمده و بر سر کلمه تنها حرف « با » را می افزوده اند .

   مانند : « به خانه اندر کسی نیست » از آوردن کلمات مکرّر باکی نداشته اند . در دو یا چند جمله که دارای معنی واحدی بود تمام افعال راذکر می کردند و افعال دیگر را به قرینه حذف می نمودند . لغات و کلمات عربی در این عهد خیلی کم به کار می رفته است.

   آداب و رسوم ایران قبل از اسلام در ادب این دوره هنوز نفوذ و رسوخ و ظهور زیادی داشته است .

   تعصب دینی در ادب این دوره دیده نمی شود .

   ابوشکور بلخی ـ رودکی ـ کسائی مروزی ـ عنصری ـ فرخی ـ منوچهری ـ امیر معّزی و انوری از سرایندگان این سبک بودند .