این سبک پس از سبک خراسانی آغاز می گردد و تا اوائل عهد صفویان ادامه می یابد خصایص سبک بدین ترتیب است :

   لغات عربی به حد وفور در ادب فارسی راه پیدا می کند ـ تشبیه و کنایه و استعاره تا سر حّد افراط به کار برده می شود ـ فنون بدیعی مورد توجه خاصی واقع می شود ـ توجه به نکات مذهبی زیادتر می شود . نثر فارسی به تدریج خود آرایی میکند : حرف اضافه بتدریج مختص تر می شود و برسر کلمات در می آید. مثلا ً به جای اندر یا اندرون ، و یا ابرتنها در، با و بر به کار می رفته است افعال متشابه در آخر جملات به قرینه حذف می گردد ـ مکرر آوردن کلمات عیبی به شمار می رود و اگر گوینده مجبور از تکرارکلمه ای یابند آن را به لفظ و تعبیری دیگر بیان می کند این شاعران به سبک عراقی شعر سروده اند : انوری ، سید حسین غزنوی ، نظامی گنجوی ، خاقانی ، ظهیر فاریابی ، و جمال الدین عبدالرزاق .