گویندگان و شاعران اواخر زندیه که ازغلودرتعبیرات سبک هندی به ستوه آمده بودند به فکر افتادند تا دوباره سخن خود را به سبک خراسانیان بیان بدارند .

    ازاین رو سبک هندی را ترک گفته و راه قدما را پیش گرفتند . این شیوه در سراسر عهد قاجاریه تا آغاز مشروطیت ادامه داشته است که درآغاز تنها شیوۀ شاعران دروان سامانی مورد تقیلد بود و سپس روش شاعران عهد سلاجقه نیز مورد توجه قرار گرفت .