وان گوگ Vangogh

          در سال 1880 ده سال قبل از این که خودکشی کند ، به برادرش تئو نوشت می خواهم نقاشی کنم ، تا آن زمان به هر کاری دست می زد با عدم موفقیت رو به رو می شد و خود نیز در موفقیت خود همیشه شک داشت . اما او کسی بود که خود نمی دانست کیست . او نقاشی را با کشیدن مناظر بارانی ، زمینهای گل آلود و هوای ابری هلند شروع کرد . او به طراحی ابدا ً دقت نداشت و مثل همۀ  امپر سیونیستها در منتقل کردن رنگ روی بوم شتاب می کرد و تحت تأثیر رامبراند آثارش شور مذهبی و دهقانی و غم تنهائی دارد فقر و غم عشق سه زنی که ه سه با شکست رو به رو شده بود احساس حقارت از سربار بودن به برادر کوچکتر خود نیز زمانی خود و بسیاری مسائل دیگر از قبیل ، کثافت محلات پائین ، فقر و بدبختی کارگران معدنی که خود نیز زمانی با آنها کار می کرد و زندگی دهقان که روح حساس او را شکنجه می داد و به سوی جنون می کشاند ، روح تابلوی ون گوگ است .

          او معتقد بود که ، که کارهای بزرگ چیزهای اتفاقی نیستند بلکه بایستی با اطمینان خواسته بشوند ، به این جهت سعی می کرد تا رفته رفته دیوار چیزی را که احساس میکرد چیزی را که انجام میداد خراب کند .

          شیوۀ رنگ آمیزی اش را از رامبراند ، موروومیله گرفته بود و با آشنائی با آثار ژاپنی و چینی و اغلب کارهایش خطوط ظریف و نرم و سیال آنها را دارد . دراین زمان مطالعات با گوگن همراه بود.