در اواخر قرن هجدهم مسلولین در کشورهای جنوبی اروپا عینا ً نظیر جذامی های قرون وسطی از کلیه حقوق و مزایای فردی و اجتماعی و سیاسی محروم بودند . بیماری سل در کشورها بزرگترین بدبختی بشر محسوب می شد . مالکین و صاحبان روستاها برای این که از این بدبختی و مشکلات آن خود را رها سازند مسلولین رابا کمال بیرحمی از خانه و سرزمین خود بیبرون می کردند وحتی به محض این که نسبت به کسی مظنون می شدند که به بیماری سل مبتلا شده همین سوء ظن کافی بود که او را آواره سازد . دامنه این جریان تا سال 1948 که در مان قطعی این بیماری کشف نشده بود کشیده شد . « شوپن» هنگامی که به بیماری سل دچار شدند احساس کرد که موضوع از آن چه که او تصور می کرد جدی تر است ، لذا جزیره آفتابی « ماژوک » را برای معالجه بیماری خود انتخاب کرد و در آن جا به درمان خود پرداخت . ژرژرساند بهترین اطبای جزیره آفتابی رابر بالین وی فراخواند . همین امرسبب شد که اعتماد اهالی جزیره نسبت به این نابغه هنر سلب گردد و سوء ظن آنان را بیدار کند . تا جائی که صاحب مهمانخانه این هنرمند رابا همراهان او از مهمانخانه بیرون کرد «شوپن» عدم توانائی پزشکان و ضعف ایشان را دربرابر این بیماری با بذله گوئی و به لحنی پر تمسخر ولی توأم با واقع بینی و حقیقت شرح می دهد:

   « سه پزشک از مشهورترین پزشکان جزیره برای معاینه و مشاورۀ طبی به بالینم آمدند . یکی از ایشان اخلاط مرا بو کرد . دومی به محلی که اخلاط می آمد چند ضربه زد . سومی در طول مدتی که من مشغول تف کردن بودم . گوشش را روی سینه من نهاده بود . اولی گفت که ریتین من ترکیده! دومی گفت که در شرف ترکیدن است ! سومی معتقد بود که در آینده ای که چندان دورنیست خواهد ترکید ! به زحمت زیادی توانستم مانع ایشان شوم که خون مر بگیرند و مشمع و ضماد روی سینه ام من بیندازند !»