در آن موقع که طب کلاسیک یونانی بر اثر تمدن مطالعاتی بر روی جراحاتی وارده در میدان های ورزشی رو به تکامل می رفت علم جراحی غربی از میان شکنجه ها و بیرحمی های بشری سربه در آورد ، آری از اتاق های شکنجه و از زندان های تاریک و سیاه چال های قرون وسطی بود که جراحی پا به عرصه حیات نهاد . شکنجه های بیشماری که در این دوره از حیات بشر بوسیلۀ مأمورین مخصوص حکام و سلاطین مستبد انجام می گرفت سبب شد میرغضبانی مجرب و ورزیده که در کار شکنجه استاد بودند پدید آمدند و این قبیل افراد می توانستند آزمایش های گوناگون روی استخوان ها و سایر اعضای انسانی به عمل آوردند زیرا کاری که بدان ها سپرده شده بود آنان را در اجرای چنین تجربیاتی آزاد می گذاشت و چون طبق فرمان کاری امیر فرمانده مستبد ، محکوم را برای گرفتن اعتراف شکنجه می کردند بنابراین مأمورین شکنجه میبایستی آنقدر در کارخود بصیر باشند که محکوم در موقع شکنجه نمی میرد !در غیر این صورت سرنوشت هولناکی در انتظار میرغضب بود اما به ندرت اتفاق می افتاد که متهمی در زیر شکنجه جان دهد . از این رو مأمورین شکنجه یک رشته معالجات از راه تجربه فراگرفته بود و شغل میرغضبی معمولا ً در عین حال شغل درمانی بود ! او می بایستی بتواند اعضاء پاره شده یا استخوان شکسته را ترمیم کند تا حدی که لااقل بتوان آن بیچاره را برای بار دوم و در صورت لزوم برای بار سوم روی سه پایه و دستگاه قرار داد .

   باکتری شناسی و میکروب شناسی هنوز پیدا نشده بود،میان طرفداران پروپاقرص و با حرارت این علم باید دکتر «ادلف لوبر»اهل « کیل»را نام برد دکترادلف برای این که تخیر « فنل»را که عموم جراحان از آن می ترسیدند بیفایده سازد و برای این که بتواند در هوائی کاملا ً آزاد و خالص کار کند ، در سال 1885 کلینیک خود را در میان جنگلی خالی از سکنه و دور از شهر بنا نهاد . هیچکس به آنجا نمی رفت مگر این که با پزشک کار داشته باشد ، هیچ چییز ناصاف و آلوده ای تا شعاع چند کیلومتری آن محل حق ورود نداشت . هوای جان افزای جنگلی طبق سیستم مخصوص و غامض بوسیله بادبزن های متعدد و عبور از صافی های ضخیم تصفیه و داخل اتاق عمل می شد . وجود هرنوع فضولاتی درآن کلینیک اکیدا ًقدغن بود وپس از انجام عمل هرچه باقی مانده بود به حیاط حمل فورا ً رانده می شد  . کسانی که در این جا کار می کردند تحت قواعد و تشریفاتی سخت و جدی قرار داشتند . در این کلینک پنج اتاق عمل با پنج درجه تصفیه مختلف که هوای هر اتاق به درجۀ معین تصفیه شده بود ، با پنج دسته کارمند که هر کدام مجهز به وسائل و ابزار کامل برای نابود کردن میکروب ها بودند وجود داشت و جراح و دستیارانش پس از این که کاملا ً خود را شستشو می دادند حق داشتند که به اتاق عمل وارد شوند . هنگامی که از آستانه در می گذشتند  با بارانی از سوبلیمه استقبال می شدند ! در سکوت عمیق روپوش های سفید و بلند و نو را باپیش بند و شب کلاه سفید می پوشند و دوباره تشریفاتی شستشو انجام می گرفت ، بازو دست و صورت را سوبلیمه می مالیدند بعد محلول سوبلیمه را بعد دیوار و کف زمین می پاشیدند و این کاراز هنگام عمل شروع می شد .