همه می دانند که برای پایان دادن به جهل و نادانی قرون وسطی میبایستی بشر منتظر «وزال» و دسترسی به علم تشریح می شد . کتاب « گالین» در حقیقت انجیل پزشکان بود . نویسندۀ این کتاب میمون و سگ و خوک را به عنوان مدل کار خود در تشریح انتخاب کرد .

   اکنون می دانیم که کبد انسانی از دو قسمت تشکیل شده ولی تمام علمای علم تشریح که بعد از گالین آمده اند آن را پنج قسمت می دانستند ، با این که گالین روی خوک آزمایش کرده و آن را با انسان تطبیق داده بود ولی در اشتباه بود زیرا وی هرگز از اعضاء و جواح درونی انسانی اطلاعی پیدا نکرده و هیچوقت داخل بدن انسان را ندیده بود ولی سال ها بعد این که پزشکان هزار ها کبد را مشاهده کرده بودند بازهم درهمان اشتباه گالین قرار داشتند . مدت ها بود که تشریح جسد انسان بر اثر یک عقیدۀ باطل و خرافی قدغن شده بود تا جائی که دانشجویان پزشکی شب ها محرمانه به گورستان ها می رفتند و اجساد تازه ها را از قبرها بیرون می کشیدند تا از کم و کیف وجود مادی انسانی اطلاع حاصل کنند.

   برای این که این سد شکسته شود عده ای از علمای علم تشریح وصیت کردند که پس از مرگ جسدشان در اختیار تالار تشریح دانشکدۀ پزشکی قرار گیرد تادانشجویان با تشریح آن ها به خوبی از این دانش بهره مند شوند . اولین کسی که در این راه پیشقدم شد « فردریک تئودور میکل » از «هال» بود که وصیت کرد جنازه اش مورد تشریح قرار گیرد و اسکلت او رانیز در موزۀ تشریح که پدرش آن را تأسیس کرده بود  ، به معرض تماشا بگذارند . وی به سال 1803 چشم از جهان فرو بست و وصیت نامه اش اجرا گردید . به طوری که هر کس که امروز از مجموعه انستیتوی تشریح دانشگاه هال بازدید می کند می تواند اسکلت او را که درون صندوق شیشه ای قرار داده اند تماشا کند . پائین پای او سه جمجمه کودک دیده می شود که یکی از آن ها  متعلق به نوه های او است که اجساد آنان را پس از مرگشانکه در سنین کودکی اتفاق افتاد ، تشریح کردند . می گویند وقتی جسد دکتر میکل را تشریح می کردند با کمال تعجب در استخوان بندی او در وضع غیر عادی شماهده کردند که به ندرت چنین اتفاقی می افتاد و علمای علم تشریح در ابن باره پیشگوئی هائی کرده بودند لیکن هنوز کسی به چشم ندیده بود . یکی از دانشجویان دوان دوان خود را به منزل متوفی رسانده موضوع را به همسرش که عزادار و مشغول گریه وزاری بود اطلاع می دهد همسرش در میان گره و زاری چنین گفت : «آه خدای من اگر شوهر م این ها را دیده بود چقدرخوشحال می شد !...»

   یکی از افراد دیگر به این دانش علاقه داشت دکتر مولو بود ، داستان هائی دراین باره از او نقل می کنند  من جمله می گویند : مدت ها بود که دکتر مولو مشغول معالجه جمجمۀ یکی از دوستانش بود تا او را معالجه نماید لیکن بدون فایده بود و عاقبت هم به همین بیماری در گذشت ، دکتر مولرفورا ژاکت و لباس رسمی پوشید و کلاه میلندر بر سر گذاشت و به تسلیت خانوادۀ متوفی رفت ! همسر متوفی با دیدگانی گریان چنین گفت :

   ـ استاد عزیز ، من میدانم که شما برای شوهرم چه دوست فداکاری بوده اید و با چه دقت و مراقبتی او را معالجه می کردید و از هیچگونه کوشش و کمک در راه بهبود او خودداری نمی کردید شما باوقار ترین دوست شوهر بیچارۀ از دست رفته ام بوده اید نمی دانم با چه زبانی از شما تشکر کنم که در چنین لحظۀ اندوهباری به دیدار ما آمده اید!

   دکترمولو با بی حوصلگی عجیبی که یارای پنهان کردن نداشت در حالی که کلاه میلندرش را لای انگشتانش می چرخاند در جواب گفت :

   ـ خانم عزیز ، اجازه می دهید که فورا ًمن کلۀ او را با خود ببرم ؟

   دکتر«گلاس شیب» با جملاتی بسیار پرمغز و عمیق کتاب خود را چنین پایان می دهد :

   « علم پزشکی راه ها و پیچ وخم های صعب العبور و غیر قابل توصیفی را طی کرده است تا با اسرار حیات نزدیک شده و توانسته است بیشتر و عمیقانه تر درآن نفوذکرده و پرده ها را یکی پس از دیگری بالا بزند و عجائب آفرینش را کشف کند . معهذا نباید تصور کرد که ما توانسته ایم موفق شویم هنوز مجهولات زیادی باقی مانده و نقاط ابهام تاریک در ماشین بدن انسانی فراوان وجود دارد ، زیرا بنا به گفتۀ پاسکال ، علم شبیه ستاره ای در حال کشش و انبساط است ، هرقدر قطر آن زیاد شود تعداد نقاط ماست و می توانیم آن را با دست بگیریم مانند سراب دورتر میرود و از ما فاصله می گیرد . هر مسئله ای که حل شود یک سلسله غوامض و معماهای تازه ای را دربرابر انسان مطرح می کند و به این ترتیب تعطیل بردارو وقفه پذیر نخواهد بود .