پلوتارک دو کرونه  Plutarqu de Cheronee

          درعهد قدیم پلوتارک را به عنوان «دوست واقعی انسانها» می شناختند. امرسون وی را تجسم عالیترین ایده آل بشرریت می خواند . پلو تارک به عنوان شرح حال نویس مردان بزرگ و به عنوان عالم اخلاق وبه عنوان افلاطونی مستقل از محبوب ترین نویسندگان در مدت چندین قرن به شمار می رفته .

          زندگانی مصنوعی او در آتن و در دلف ، در آکادمی که توسط افلاطون تأسیس شده بود ودرمعبدی که کاهن در آنجا بود متمرکز شده بود . دینداری و عشق به صلح عمومی و روح مسالمت آمیز جوئی او با دقت در مطالعه و طبایع  و رسوم و آداب انسانها توأم بود با وجود این که خدایان قدیم را می پرستید آباء کلیسا نسبت به او مهر می ورزیدند .در بین مصلحین سدۀ شانزدهم زوینگلی Zwingli و ملارنکتون Melachton او را دوست می داشتند ولی کالون Calvinنسبت بدو بی اعتنا ماند و لوترLuther هم او را نادیده گرفت . مونتینی Montaigneرا بهترین شاگرد پلوتارک می نامیدند و شکسپیر هم توانست چنین عنوانی را کسب کند . تنها درسدۀ نوزدهم هنگامی که اهمیت تاریخی عوامل اجتماعی روشن گشت عظمت پلوتارک روشن گشت ، عظمت پلوتارک به ضعف گرائید. اما مدتها بعداز این هم که اشخاص به زندگی بزرگان رغبت نشان دهند کتاب های او خوانده، دوباره خوانده خواهند شد و کسانی که معتقدند تاریخ باید به عنوان تکامل حیات توده ها مورد بررسی قرار گیرد . در نوشته های پلوتارک منبعی از اطلاعات فوق العاده گرانبها خواهند یافت. وی در مطالعه رسوم و عقاید عامیانه متبحربود .