پروکلوس  Proclus

          نوافلاطونی (نئوپلاتونیسم) مذهب شرک آخرین فروغ خود را درفلسفۀ پروکلوس نشان داد و او در زمان خود به عنوان نمونه و مظهر عقایدافلاطون مورد احترام بود . پروکلوس که جریان فکری آخرین سالهای عهد قدیم را پذیرفته بود ، خود را یک استدلالی ماهر یک منطق دان ورزیده و یک جدلی نیرومند و همچنین عارفی نشان می داد که بر او هیچ رازی پوشیده نیست .

          معاصرینش پیروی عقل انسانی و منبع نیروهای مافوق بشری را در فکر او مجسم میدیدند و او که کاهن خدایان یونانی درآسیای صغیر و در عربستان بود توانست پرستش آنها را با شناخت های علمی و هنری خود سازش دهد ، تنها مسیحیت و یهود هدف تحقیر و نیش و کنایه های او قرار گرفتند .

          اما شهرت او چنان عظیم و لطف نشانه هایش به اندازه ای گیرنده بود که آباء کلیسا به تفسیرات او دربارۀ افلاطون که بوسیلۀ این دشمن مسیحیت تنظیم می گشت اعتماد می نمودند و« اصول الهیات » پروکلوس که دفاع و تجلیلی از آئین شرک بود و اساس الهیات مسیحی قرون وسطی قرار گرفت و دامنه نفوذ او حتی به متفکرین رنسانس و هگلیانیسم بسط پیدا کرد.