عبدوالسلام دوست گیلانی

          فرزند عبدالقادربن ابی صالح بن جنگی ملقب برکن ، دربغداد می زیست و از خاندان تصوف وزهد بود . چون به علم حمکت و فلسفه رغبت داشت بیشترهمت خویشرا برتکمیل آن گماشت و کتابخانه ای از علوم عقلی فراهم کردو شهرت کامل یافت ، به عهد او ناصرالدین الله عباسی خلافت می کرد و جماعتیاز دشمنان بر شهرت وی حسد بردند و بخه تعطیل و الحادش منسوب داشتند و کتابخانه او را تفتیش کرده آنچه درعلوم عقلی بود بر حیه بغداد بردند و در حضورمردم سوزاندند و خود عبدالسلام رانیز به زندان افکندند. اما چیزی نگذشت که دشمنان وی از ملامت مردم به ستوه آمدند و ازکردۀ خویش پشیمان شده عبدالسلام را از زندان رها ساختند ( در تاریخ ربیع الاول سال189 و هرچه ازکتب او مانده بود بازدادند.