به تدریج فرضیه کالوریک با مشکلات جدیدی مواجه می شد و اعتبارخود را از دست می داد .

   از جمله مشکلات این بود که اگر کالوریک از جسم سرد به جسم گرم منتقل می گردد ، و به هیچ وجه وسیلۀ امکان تولید آن نیست، پس چگونه در نتیجۀ مالش دو جسم با درجات حرارت مساوی گرمای ایجاد شده و هر دو جسم گرم می شوند ـ در صورتی که اگر انتقال «کالوریک» را مبنا قراردهیم باید گرم شدن یکی مستلزم سرد شدن دیگری باشد .

   علمای آن زمان برای رفع این اشکال به تشبت جدیدی پرداختند و چنین اظهار می داشتند که در هنگام عمل آنچه که امروز به گرمای ویژه موسوم است (گرمای ویژه یک جسم مقدار کالری گرمائیست که بتواند درجه حرارت آن را یک درجه بالا برد) برای قطعاتی که در اصطکاکند پائین آمده و در نتیجه کالوریک درونی باعث ازدیاد درجه حرارت آنان می گردد ـ ولی موقعی که رامفو دانشمند امریکائی (1814  - 1753 ) با آزمایش خود ثابت نمود که گرمای ویژه اجسام قبل و بعد اصطکاک ثابت می ماند . بی پایه بودن نظریه کالوریک کاملا ً آشکار گریدد  .