روابط عمومی در گذر زمان

اصطلاح روابط عمومی برای نخستین بار در ایالات متحده آمریکا و در نوشته‌های اداره "اتحادیه راه آهن ایالات متحده" به کار برده شد و در دهه اول قرن بیستم، نخستین دفاتر روابط عمومی در موسسه‌های این کشور ایجاد شد. در سال ۱۹۰۶ اولین شرکت خصوصی که تنها خدمات روابط عمومی را به مشتریان خود ارائه می‌کرد، به وجود آمد. نخستین شرکت روابط عمومی توسط "ایوی لی" فارغ التحصیل دانشگاه پرنیستون و خبرنگار اقتصادی، در شهر نیویورک تاسیس شد.
چنان‌چه هدف اصلی و مهم فعالیت‌های مربوط به روابط عمومی را، تأثیرگذاری بر روی افکار عمومی بدانیم، بررسی مختصر تاریخ ادیان و مذاهب جهان از اقدامات رهبران و پیشوایان آن در تمهید وسایل اعمال تأثیر بر افکار عمومی و جلب اعتماد و اطمینان مردم انباشته است و به قولی پیامبران دینی در درجه اول افسران روابط عمومی بودند. هم‌زمان با ادامه حیات دینی در جهان، حیات فرهنگی ملت‌های مختلف نیز مملو از نشانه‌هایی است که به طریقی با فعالیت‌های روابط عمومی به معنی اعم آن در رابطه بوده است.
پس از انقلاب صنعتی و پیدایش تمدن به صورت کنونی و ایجاد شهرهای بزرگ و مراکز جمعیت، روابط افراد و موسسه‌ها به سبب گستردگی آن‌ها به آسانی مقدور نبود، روابط در نتیجه دفتر یا بخشی لازم بود تا این رابطه را ایجاد کند و گسترش دهد و ارتباط قطع شده را برقرار سازد.
پیشرفت صنعت و تکنولوژی به شکل‌گیری دفاتر روابط عمومی منجر شد. انقلاب صنعتی و پیامدهای آن، باعث شد که کیفیت زندگی انسانی بهبود یابد و به تدریج ابتدا در کشورهای صنعتی و سپس در کشورهای دیگر شرایط زندگی بهتر شود، یعنی بی‌سوادی به تدریج از میان برود و انسان‌ها آگاه‌تر شوند.
اصطلاح روابط عمومی برای نخستین بار در ایالات متحده آمریکا و در نوشته‌های اداره "اتحادیه راه آهن ایالات متحده" به کار برده شد و در دهه اول قرن بیستم، نخستین دفاتر روابط عمومی در موسسه‌های این کشور ایجاد شد. در سال ۱۹۰۶ اولین شرکت خصوصی که تنها خدمات روابط عمومی را به مشتریان خود ارائه می‌کرد، به وجود آمد. نخستین شرکت روابط عمومی توسط "ایوی لی" فارغ التحصیل دانشگاه پرنیستون و خبرنگار اقتصادی، در شهر نیویورک تاسیس شد.
"لی" در آغاز تاسیس شرکت روابط عمومی خود، اقدام به انتشار اعلامیه ای به نام "اعلامیه اصول" کرد. پس از تشکیل این دفتر و معرفی خدمات روابط عمومی، به تدریج و به اقتباس از موسسه "لی" سایر موسسه‌ها اقدام به تأسیس دفاتر روابط عمومی کردند و روابط عمومی به عنوان یک حرفه به وجود آمد و شناخته شد.

باید گفت که فعالیت‌های روابط عمومی از زمانی که انسان به شکل دسته جمعی زندگی را آغاز کرده، وجود داشته است. آن‌چه هم اکنون به عنوان یک حرفه و شغل می‌شناسیم، زاییده شرایط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی قرن اخیر است. از همان آغاز تاریخ که بشر در گروه‌های کوچک و منفرد شروع به تماس گرفتن با یکدیگر کرد، بهره‌گیری از روش‌های تبلیغ، تشویق، ترغیب و اقناع برای دست‌یابی به هدف‌های فردی و گروهی آغاز شد.
انسان از اولین روزی که متولد می‌شود یا شاید بهتر باشد بگوییم اولین انسانی که خلق شد کمی بعد از تولد متوجه شد که باید با دنیای اطراف خود ارتباط برقرار کند. با همه پدیده‌های مختلف و با هر یک به شکل خاص خود. بر همین اساس شیوه‌های جدید ارتباطی را تجربه کرد و آموخت و سپس به‌کار برد. یعنی کم‌کم دستگاه روابط عمومی شخصی خود را کامل کرد. اما امروزه روابط عمومی معنا و مفهوم دیگری پیدا کرده است که نویسنده قصد دارد در وهله اول نگاهی تاریخی به این فن، هنر یا بهتر بگوییم تخصص بیاندازد و سپس به اجزاء و اشکال آن بپردازد.
روابط عمومی در واقع محصول ابتکار و اختراع شخص و گروهی خاص نبوده و نمود اولیه‌اش نیز در زمان مشخصی تجلی نیافته، بلکه ضرورت‌های زندگی نوین اجتماعی امروز و پیشرفت‌های صنعتی و علمی باعث ایجاد و گسترش و توسعه آن شده است.
امروزه از حرفه روابط عمومی به عنوان یک "فن" و "هنر" برای تسهیل ارتباط دو سویه بین دولت‌مردان و آحاد مردم یاد می‌شود و با پیچیده‌تر شدن روزافروزن نظام اجتماعی، در ضرورت گسترش و توسعه این حرفه و علم جدید بیش از پیش اتفاق نظر حاصل می‌آید، تا جایی کــه در عصر حاضر کمتر سازمان و نهادی خود را بی‌نیاز از واحدی تحت عنوان روابط عمومی می‌بیند.
باید گفت که فعالیت‌های روابط عمومی از زمانی که انسان به شکل دسته جمعی زندگی را آغاز کرده، وجود داشته است. آن‌چه هم اکنون به عنوان یک حرفه و شغل می‌شناسیم، زاییده شرایط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی قرن اخیر است. از همان آغاز تاریخ که بشر در گروه‌های کوچک و منفرد شروع به تماس گرفتن با یکدیگر کرد، بهره‌گیری از روش‌های تبلیغ، تشویق، ترغیب و اقناع برای دست‌یابی به هدف‌های فردی و گروهی آغاز شد.
با تشکیل جوامع، رابطه گروه‌ها و افراد مهم‌تر شد و رهبران ناگزیر پیش از قدرت و زور، به هوش، بیداری، خرد و دانش و شاید حیله‌گری نیازمند شدند. از این دوران، اجتماعات کوچک تمدن آغاز شد و رهبران نیز به نام پادشاهان، امرا و سرانجام صاحبان قدرت، زمام امور را به دست گرفتند و سازمان‌های اجتماعی و سیاسی و دینی و نظامی به وجود آمد. در این میان رابطه با جوامع و گروه‌های مختلف نیز مطرح بود و بالاخره طرح بسیار کم‌رنگی از روابط عمومی به صورت نخستین خویش و در خور نیاز روز شکل گرفت و نخستین تمدن‌هایی که برای اداره امور خود متکی به مدیریت و روابط عمومی شدند، عبارت از سومریان، مصریان، بابلیان و تمدن یونان بودند.