روابط عمومی و مدیریت شهری

محققان و صاحب نظران ؛ علم روابط عمومی را مجموعه ای از مهارتهایی میدانند که کارگزار آن در بستری علمی ؛‌ فعالیتهای ارتباطی خود را طرح ریزی و اجرا میکند که به واسطه ان ضریب مشارکت جویی مخاطبان و مشتریان سازمان متبوعش را افزایش دهد . این بدان علت است که برهانی قاطع و غیر قابل تغییر در بقا و توفیق سازمانها وجود دارد که همان اصل مشروعیت نزد افکار عمومی است .
شهرداری ها یکی از معدود تشکیلاتی هستند که بیشترین سطوح تماس با خیل عظیمی از مخاطبان را داشته که بر حسب اتفاق این گروههای کثیر هر کدام نوع خاصی از انتظار را از او دارند و متقابلا هم شهرداری ؛ مشارکتهای متنوعی را در جهت اجرای برنامه هایش از انها میطلبد .به نحوی که در بیشتر موارد تنافضات زیادی در انتظارات فی مابین وجود دارد و این عدم یکپارچگی و همگنی ؛ پیچیدگی کار شهرداری را فراهم اورده است .در این میان وظیفه روابط عمومی طبق معمول باز کردن این پیچیدگی ها ست لیکن خود نیز درگیر نوعی تعدد وظایف بدون تناسخ است .
لازم است قبل از پرداختن به نقش و وظیفه روابط عمومی در مدیریت شهری ؛ نگاهی اجمالی به انتظارات متقابل و فی مابین شهروند و شهرداری داشته باشیم :
شهر مجموعه ای است بزرگ و در برگیرنده شئون مختلف دستاوردهای بشری و در عین حال بزرگترین محل تجمع انسانی . در این مجموعه همه نوع شغل ؛‌حرفه ؛‌صنعت؛ خرده فرهنگ و .. . دیده میشود . با توجه به ضرورت وجود نظم در بقای یک مجموعه ؛ فراهم اوردن انضباط در شهر و هم خوان سازی این عناصر متنوع با یکدیگر ؛ نیازمند تفکری هوشمندانه و همه جانبه نگر میباشد ایجاد این بستر بر دوش مدیریتی است که انرا مدی شهری یا شهرداری مینامیم .اگر شهری بخواهد شهر باشد ؛ باید تمام عناصر ساختاری اش در هماهنگی بسر برند . شهر ایده ال شهری است سبز ؛‌پاک ؛‌ پویا ؛ ایمن ؛ جذاب ؛ روان و در یک کلام مناسب برای زیست . باید نمای ان به نیازهای شهروندانش پاسخ دهد و ارامش را ایجاد کند و محیطی سالم داشته باشد و هر آنچه را که شهرنشینش میخواهد در آن بیابد .شهر بزرگترین نماد تمدن بشری است نه محیطی در سیطره قانون بی قانونی و سرشار از بینظمی .
شهرداری در جهت ایجاد این انضباط ؛نیازمند همکاری شهروندان و برخی از نهادهای خدماتی همکارش میباشد .در غیر این صورت هیچگونه توفیقی نصیبش نخواهد شد . این در حالی است که مسئولیت و ماموریت را نه اشخاص خاص بلکه خود شهروندان بر دوشش نهادهاند . بدین سبب است که انتخاب مدیریت شهرداری را بر حسب آرا عمومی لحاظ میکنند . رای مردم همانقدر که مدیریت شهری را مساعدت میکند در صورت انحراف مسیر او در خدمت رسانی متناسب به نیاز شهروندان ؛ همان افکار عمومی اورا برکنار خواهد کرد .
بی شک یک مدیر ؛ جهت حسن انجام ماموریت به برنامه ریزی ؛ سازماندهی و نهایتا کنترل توجه خاص دارد . او قبل از اجرای هر طرحی ؛ عوامل اجرایی و عملیاتی را طبق برنامه ؛ سازماندهی میکند .اگر عوامل اجرایی از همکاران رسمی اش باشند میتواند در همان قالب آنها را توجیه و رفتارشان را تحت کنترل داشته باشد لیکن در شرایطی که تمام یا بخشی از عوامل درگیر اجرای یک طرح ؛ مردم باشند آیا میتوان امرانه و اداری مابانه با انها برخورد کرد ؟ در این شرایط دیگر روابط ارگانیک و رسمی اداری وجود ندارد و نمیتوان با دستورات انها را به همکاری سوق داد بلکه میباید با سعی بر اقناع ؛ رغبت مشارکت در اجرا طرح را در جهت برنامه ریزی شده ؛ فراهم آورد و از سوی دیگر ؛ نظرات آنها را نیز در این امر تاثیر داد . چرا که طرح هرچه باشد برای آنهاست .
این موضوع همان نقطه عطفی است که شهرداری برای دسترسی به موفقیت با آن مواجه است و فراهم آوردن چنین شرایطی مسلما بر عهده روابط عمومی آن خواهد بود .با همان تعریفی که در ابتدا آورده شد ؛ میباد روابط عمومی پا به صحنه بگذارد و در جریانی اقناعی و با مدیریت صحیح اطلاعات سعی در ترغیب شهروند و ارتقا سطح ضریب اعتماد او به دستگاهش نماید . در غیر این صورت مطمئن باشید به زودی طمع تلخ شکست را خواهید چشید .